حسن روحانى چه گفته بود؟
حسن روحانى دراین سخنان ابتدابه مسئله نتکَّه هرمزوشرایطى که ایران در آن قرار کَرفته اشاره مى کند. ازنکاه او تنکَه هرمز باید پررونق باشدو براى ایران اهرم امنیت باشد ودر برابر أنجه توطنه جدید ترامپ مى داندنباید تسلیم شد. اما درکنار این مواضع، بخش مهمتر سخنانش جایى است که درباره ادامه نزاع و تصمیم هاى بزرکً کشور حرف مى زند. روحانى مى کُوبد ابتدا باید حارحوب اهداف ملى براى خودمان روشن باشدو بعدان رابامردم درمیان بکّذاریم. به مردم کفته شودکه قرار ما این است که با قدرت هاى بزرک جهانى ۲۰ سال دیکّر جنکیم وأکر مردم کَفتند قبول داریم، ادامه بدهیم. اما أکَّر مردم نیذیر فتندوراه دیکَرى رانشان دادند، آیا نباید آن را بیذیریم؟ روحانى در ادامه تلاش مى کند میان دفاع ازکشور و تصمیم درباره ادامه یک جنکًا طولانى تفاوت بکَذارد.
محمد جواد ظریف
وزیر امور خارجه
بایتخت هاى اروبابى براى مدتى طولانى صرفاً دنباله روحرخه هاى تشدید تنش واشنکَتن بوده و همسوبى فراآتلانتیکى رابر منافع روشن اقتصادى، انررُى ومهاجرتى خود ترجیح داده اند اما هنکًا مى که درکیرى در خلیج فارس رخ
سدهد، این ارویاست-
-نه ایالات متحده_ که بیامدهاى فورى آن، از جمله
موج هاى بنا هجوبى، اختلال درزنجیرد هاى تأمین ونوسان هاى انررى را لتحمل مى شود. اروپا بادرک این واقعیت که امنیت پإیدار از طریق رویارویی نمى شود، مى تواند با حمایت فعال ازکَفتکَوى بومى منطقه اى و نبکه هاى فراکیر، به برجیدن دام امنیت سازى کمک کند. آلمان این ظرفیت را داردکهه
کنونى خودرا اصلاح کندورهبرى ساختار حمایت جهانى از این ابتکار منطقه اى رابر عهده بکّیرد؛ وازاین طریق، میراث دبیلماتیک مستقل خودرا بازیابدوبه ساختن همسایهاى باثبات وشکوفا براى ارویا کمک کند.
کزینه بدیل، ادامه تبعیت ازسیاست جنکً وبى ثباتى دائمى است. این مسیر نه در خدمت منافع آلمان، اروبایا جهان است ونه به آرمان صلح در آسیاى غربى کمکمى کند.
شدید تنش هاى نظامى درمادهاى اخیر در سراسر آسیاى غربى، یک توهم خطرناک ودیریا رادر هم شکسته است: این باورکه مى توان ثبات رابا استقرار بایکاه هاى نظامى خارجى وخرید تسلیحات بیشرفته به دست آورد، بامى توان کشور هاى مستقل رااز طریق جنکًا اقتصادى و حملات هو ایى به سلیم واداشت. توهم خطرناک دیکَرى نیزدر میان بسیارى ازبازیکّران اروبایى ومنطقه اى همجنان بابرجا بوده است: اینکه ایران رامى توان از سوى ایالات متحده وشرکاى ان دراروپا و منطقه، در حرخه اى دائمى لزامنیتى سازى، انزواى دیبلماتیک، خفه سازى اقتصادى وتجاوز مستقیم نظامى کرفتار کرد،
ازنکاه او، در لحظه حمله وزمانى که امنیت سرزمینى کشور در معرض تهدید قرار کرفته، دفاع یک ضرورت فورى است و نمى توان براى هر واکنش نظامى منتظر برکزارى همه پرسى ماند. اما مسئله زمانى تغییر مى کندکه بحث برسر اینده یک درکیرى، میزان هزینه هاى أن ومدت زمانى باشدکه قراراست جامعه دروضعیت جنکى باقى بماند. درحنین شرایطى، تصمیم دیکّر فقط یک تصمیم نظامى نیست؛ تصمیمى سیاسى وملى است که مستقیما برزندکى مردم أثرمى کذارد. اومى کویداکر قرار است کشور براى سالها با قدرت هاى بزرکى جهانى درکیر باشد، باید این هدف به صورت روشن براى مردم توضیح داده شود. جامعه باید بداند این مسیرجه هزینه اقتصادى، انسانى واجتماعى خواهد داشت و قرار است در نهایت به حه نتیجه اى برسد. نمى توان ازمردم خواست هزینه هاى جنکً راببر دازند، اما آنهارا ازحق دانستن واظهار نظر درباره ادامه مسیر
کنار کذاشت. به باور روحانى، مردم فقط مخاطب بیام هاى رسمى یا دریافت کننده آثار تصمیم هاى کلان نیستند؛ آنها بایددر تعیین جهت این تصمیم هانیز نقش داشته باشند. درسخنان روحانى، مراجعه به مردم به معناى کنار کَذاشتن مسئولیت تصمیم کیران یا واکذار کردن امور تخصصى به افکار عمومى نیست.
بحث او این است که درموضوعى باجنین ابعاد کَستردهاى، مشروعیت تصمیم فقط ازساختارهاى رسمى نمى آیدو همراهى جامعه نیزاهمیت دارد. أکر مردم بدانند هدف جیست، مسیر حقدرطول می کشدوجه هزینه اى باید ببردازند، می توانند درباره ادامه آن تصمیم بکیرند. اما أکر جامعه باهدف یا روش انتخاب شده موافق نباشد وراه دیکَرى رابیشنهاد کند، حکمرانى بایدتوان شنیدن وپذیرفتن آن نظررا داشته باشد. روحانى درواقع ازضرورت بازکّشت اعتماد به رابطه میان مردم وحکومت سخن مى کُوید. او معتقد است تصمیم هاى بزرکى زمانى پایدار…
